مقدمه و اهداف: بیماری افزایش فشار خون شایع ترین بیماریهای موجود در اکثر کشورها می باشد. با افزایش سن احتمال ابتلا به این بیماری افزایش می یابد. از شایعترین عوارض آن، عوارض چشمی می باشد که باعث مراجعه جهت اعمال جراحی چشمی می شود. مراکز اختصاصی جراحی چشم با افزایش مراجعه بیماران سالمند و مبتلا به بیمار افزایش فشار خون و نیازمند جراحی چشمی روبه رو است. هدف از این مطالعه بررسی میزان اگاهی بیماران چنین مراکزی از وجود بیماری افزایش فشار خون و کیفیت درمان از طرف بیماران است. روش کار: تعداد 300 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان های اختصاصی جراحی های چشم که مبتلا به بیماری افزایش فشار خون بودند در درمانگاه بیهوشی به هنگام ویزیت قبل از عمل مورد بررسی قرار گرفتند. متغیرهای مورد بررسی عبارت بودند از: میزان آگاهی از بیماری، پزشک معالج، محل اقامت، نوع دارو، استفاده ی مرتب از رژیم درمانی، ارتباط آگاهی با سن و جنس، عوارض بیماری و سابقه بستری. فشار خون بیماران نیز به هنگام ویزیت در بخش و اتلق عمل ثبت می شد. اطلاعات جمع آوری شده توسط نرم افزار spss17 آنالیز شده اند. یافته ها: میزان عدم آگاهی بیماران از وجود بیماری خود %3/25 بوده است. میزان آگاهی از بیماری با جنس و محل اقامت ارتباط معنی داری داشت، سن عامل تعیین کننده نبود. فشار خون بیمارانی که در کلینیک یا بخش فشار خون بالا داشتند در اتاق عمل نیز بالا بود. تحت درمان بودن با جنس، محل اقامت و آگاهی از بیماری رابطه ی معنی داری داشت. نتیجه گیری: با توجه بهنتایج بدست آمده ار این مطالعه و بالا بودن میزان عدم آگاهی بیماران از وجود بیماری هیپرتانسیون (1 نفر از هر 4 نفر بیمار) به نظر میرسد لزوم آگاهی بخشیدن به بیماران در سطح وسیع در جامعه توسط رسانه های عمومی و مراکز دخیل در بهداشت جامعه اهمیت بیشتری پیدا میکند تا درمان نیز با سطح بهتری صورت گیرد در نتیجه اداره ی این بیماران پرخطر در دوره ی قبل و بعد از عمل با کیفیت بهتری انجام پذیرد.

مقدمه: بررسی مطلوب قبل از عمل به همراه جلب رضایت بیماران می تواند به اداره بی خطر بیهوشی در دوره پیرامون عمل منجر شود. اخیرا از کلینیک های بیهوشی ارزیابی قبل از عمل برای آماده سازی مناسب بیماران برای بیهوشی و جراحی استفاده می شود. بررسی های مختلف نشانگر کاهش نیاز به مشاوره ها و آزمایش های مختلف است ولی در مورد بررسی تاثیر این کلینیک ها بر روی لغو شدن اعمال جراحی در روز عمل مطالعات اندکی انجام گرفته است. ما در این مطالعه تاثیر استفاده از کلینیک های بیهوشی ارزیابی قبل از عمل را بر روی مساله لغو شدن اعمال جراحی و علل مختلف آن مورد بررسی قرار داده ایم.روش اجرا: در یک مطالعه گذشته نگر مقطعی، پرونده های 5765 بیمار، که در طول یک سال (سال (1385 پس از راه اندازی کلینیک بیهوشی، تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، بررسی و با 6067 مورد اعمال جراحی در طول سال پیش از آن که کلینیک بیهوشی دایر نبود (سال (1384 مقایسه شد.در هنگام بررسی بیماران، آزمایش ها و درمان های دارویی اضافی در صورت نیاز درخواست می شد. داده ها در هر دو گروه جمع آوری شد و تحت آنالیز آماری قرار گرفت.نتایج: کل پرونده های بررسی شده 11832 مورد بود. 949 تن از 5765 بیمار (%16.46) که در کلینیک بیهوشی مورد بررسی قرار گرفته بودند در مقایسه با 1325 تن از 6067 بیمار (%21.83) بدون ویزیت قبل از عمل، مشمول لغو عمل شده بودند (p=0.000).در بیماران ارزیابی شده در کلینیک بیهوشی، لغو عمل به علت «نیاز به اقدامات درمانی و تشخیصی بیشتر» نیز به صورت معنی داری کاهش یافته بود. %20.3 در مقایسه با %28 و (p=0.000.بحث: ویزیت در کلینیک های بیهوشی ارزیابی قبل از عمل می تواند به صورت معنی داری از لغوشدن عمل بیماران و یا به تعویق افتادن اعمال جراحی در روز عمل بکاهد و کیفیت کنترل و اداره بیماران را بهبود بخشد.

سابقه و هدف: نقش درمانگاه بیهوشی ارزیابی و آماده سازی پیش از عمل بیماران با هدف به دست آوردن اطلاعات مختلف و لازم در مورد بیمار و سوابق پزشکی او و در صورت ابتلا او به بیماریهای همراه، رسانیدن بیمار به شرایط ایده آل قبل از عمل جراحی و انتخاب بهترین روش بیهوشی در روز انجام عمل جراحی است.مواد و روشها: در یک مطالعه مداخله ای نیمه تجربی از نوع گذشته و آینده نگر پرونده تمامی بیمارانی که در طول زمستان سال 1377، پیش از تشکیل کلینیک بیهوشی و نیز در طول زمستان 1380، پس از تاسیس این کلینیک، مورد عمل جراحی قرار گرفته بودند، بررسی شد و اقدامات تشخیصی (پاراکلینیک) و مشاوره های درخواستی، میانگین تخت اشغالی، روز بستری، اعمال جراحی به تعویق افتاده و هزینه های مرتبط بدان ها در دوره مزبور مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: بیماران دو گروه از نظر جنس، کلاسASA  و نوع جراحی تفاوت معنی داری نداشتند. تعداد بیمار بستری شده در سال 1377 به طور متوسط حدود 3 برابر بیماران بستری شده در سال 1380 بود (2.11در مقابل 0.58 روز) که اختلاف مزبور به لحاظ آماری معنی دار بود (p=0.000) برای 18% از بیماران گروه سال 1377 رادیو گرافی ریه درخواست شده بود که این رقم در سال 1380 به حد صفر کاهش یافته بود. در مجموع تعداد آزمایش های انجام شده در سال 1377، 19% بیشتر از گروه سال 1380 بود و اختلاف معنی دار بین آزمایش ها به تفکیک زیر بود.ESR(p=0.006)   CBC(p=0.004)   FBS(p=0.000)     BUN(p=0.016)   کراتینین(p=0.000)   آزمایش کامل ادرار(p=0.000)   کشت ادرار(p=0.000)   کلسترولp=0.000))   تری گلیسیرید ((p=0.000 تعداد مشاروه های انجام شده در سال 1380 به طور معنی داری از سال 1377 کمتر بود ( p=0.000 و کای اسکوار = 154.7) و همچنین به تعویق افتادن اعمال جراحی به دلیل بیهوشی در سال 1380  به حد 0% کاهش یافته بود.مقایسه هزینه های انجام شده برای بیماران دو گروه مورد بررسی نشان می دهد که تقریبا در تمامی موارد هزینه های سال 1380نسبت به سال 1377 کاهش داشت و حتی در صورت پرداخت حق مشاوره برای هر بیمار به متخصصان بیهوشی باز کاهش هزینه مزبور چشمگیر خواهد بود.نتیجه گیری: با عنایت به نتایج مزبور تاسیس کلینیک بیهوشی ضروری و مقرون به صرفه است

سابقه و هدف: درمانگاه بیهوشی به منظور ارزیابی و آماده سازی قبل از عمل بیماران با هدف به دست آمده اطلاعات مختلف و لازم در مورد بیمار و سوابق او و در صورت داشتن بیماریهای همراه به شرایط ایده آل رساندن بیمار قبل از عمل جراحی و انتخاب بهترین روش بیهوشی در روز عمل می باشد. مواد و روش ها: این طرح تحقیقاتی در سال 82 در مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی سل و بیماریهای ریوی به تصویب رسید و در یک مطالعه مداخله ای نیمه تجربی از نوع قبل و بعد پرونده کلیه بیمارانی که در زمستان 77 قبل از تشکیل کلینیک بیهوشی و در زمستان 80 پس از تاسیس کلینیک بیهوشی مورد عمل جراحی قرار گرفته بودند، بررسی و اقدامات تشخیصی (پاراکلینیکی) و مشاوره های درخواستی، میانگین تخت اشغالی، روز بستری، اعمال جراحی به تعویق افتاده اتاق عمل و هزینه های مربوطه در دو دوره فوق در مرکز پزشکی آموزشی شهید بهشتی دکتر لبافی نژاد مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: بیماران در دو گروه از نظر جنس، کلاس ASA، و تیپ جراحی تفاوت معنی داری نداشتند. بیماران بستری شده در سال 77 به طور متوسط حدود سه برابر بیماران بستری شده در سال 80 بودند. (11/2 در مقابل 55/0 روز) که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود. (p=0.000) برای 18% از بیماران گروه سال 1377 رادیوگرافی ریه درخواست شده بود که این رقم در سال 80 به حد صفر کاهش داشت. تعداد آزمایش های درخواست شده.شامل ESR (P=0.006), CBC(P=0.004), FBS, (P=0.000), BUN (P=0.016) و کراتینین (P=0.000)، آزمایش کامل ادرار (P=0.000)، کشت ادرار (P=0.000)، کلسترول (P=0.000) و تری گلیسیرید (P=0.000) انجام شده در گروه سال 80 به طور معنی داری از گروه قبل از تاسیس کلینیک بیهوشی کمتر بود. مشاوره های انجام شده در سال 80 به طور معنی دار از سال 77 کمتر بود. (chi-square=154.7,p=0.000) و به تعویق افتادن اعمال جراحی به دلیل بیهوشی در سال 80 به صفر درصد کاهش یافته است.مقایسه هزینه های انجام شده برای بیماران در دو گروه نشان می دهد که تقریبا در تمام موارد هزینه های سال 80 نسبت به سال 77 کاهش داشته است و در صورت پرداخت حق مشاوره برای هر بیمار به متخصصین بیهوشی باز این کاهش هزینه چشم گیر خواهد بود.نتیجه گیری و پیشنهادات: با توجه به نتایج فوق تاسیس کلینیک بیهوشی ضروری و مقرون به صرفه می باشد و نشانگر این واقعیت است که وجود کلینیک بیهوشی از انجام بسیاری از اقدامات پاراکلینیک غیر ضروری، وقت گیر و هزینه بر پیشگیری می نماید و تنها در موارد ضروری اقدامات پاراکلینیکی و مشاوره مورد نیاز بیمار انجام و پس از رسیدن بیمار به شرایط مطلوب وقت عمل داده می شود. بدین ترتیب از بستری شدن بی مورد بیماران، اشغال تخت، لغو انجام جراحی روز عمل، اتلاف وقت پزشکان، بیمار و اتاق عمل پیشگیری و از موربیدیتی و مورتالیتی و نگرانی بیمار در روز عمل می کاهد.

سابقه و هدف: یکی از مشکلات شایع بیهوشی، به یادآوردن خود به خودی حوادثی است که در زیر بیهوشی عمومی برای بیمار اتفاق می افتد. 1-10 درصد بیماران در شرایط گوناگون آگاهی زیر بیهوشی را تجربه می کنند، لذا به منظور تعیین تاثیر بیهوشی نورولپت بر میزان آگاهی، این تحقیق در بیمارستان مطهری شهر ارومیه در سال 1378 انجام گرفت. مواد و روشها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی دوسوکور بر روی 60 بیمار 20-45 ساله کاندید عمل جراحی ستون فقرات که از نظر فیزیکی در کلاس بیهوشی بودند و شب قبل از عمل 10 mg دیازپام دریافت کرده و روز عمل نیز با 7 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن سرم رینگر هیدراته شده بودند، انجام گرفت. در گروه بیهوشی نورولپت، القای بیهوشی با تالامونال (0.1 ml/kg)، تیوپنتال5 mg/kg، و پانکرونیوم 0.1 mg/kg و نگهداری بیهوشی با –N2O فنتانیل 50 μg/30 min انجام گرفت. در گروه شاهد، القای بیهوشی با فنتانیل1.5μg/kg) ، تیوپنتال 5mg/kg و پانکرونیوم 0.1Mg/kg و نگهداری با )هالوتان –N2O %0.6 فنتانیل (50 mg/30 min انجام گرفت. در طی بیهوشی موسیقی پخش می گردید و میزان آگاهی با شنیدن صدای موسیقی و تشخیص آن و نیز احساس درد، یکبار در اتاق مراقبتهای بعد بیهوشی (ریکاوری) و یک بار روز بعد، بررسی و ثبت گردید. یافته ها: تحقیق روی 60 بیمار در دو گروه 30 نفری انجام گرفت. میزان شنیدن صدا به تنهایی در گروه شاهد %3.3 و در گروه نورولپت (NS)%10 و شنیدن صدا توام با احساس درد به ترتیب صفر و 3.3 درصد بود (NS). نوع بیهوشی روی فشار خون و ضربان قلب تاثیر معنی داری نداشت. نتیجه گیری و توصیه ها: روش بیهوشی نورولپت تاثیری بر میزان آگاهی زیر بیهوشی ندارد و می تواند به عنوان یک تکنیک با مزایای فراوان در جراحی های مختلف و بیمارانی که نیاز به Wake up تست دارند، به کار برده شود.

زمینه و هدف: بیهوشی به عنوان یک تخصص پزشکی از اوایل قرن بیستم آغاز شد. متخصصین بیهوشی اداره اعمال حیاتی در طی جراحی را آغاز کرده بیهوشی را القا و در پایان جراحی، بیماران را بیدار می نمایند. با آگاهی از نگرش و درک افراد عادی جامعه از بیهوشی و متخصصین بیهوشی میتوان جهت آموزش افراد و ارتقاء دانش سلامت این افراد در جامعه گام های مثبتی برداشت. از این روی هدف ما از این مطالعه بررسی کلی میزان آگاهی مردم عادی جامعه در مورد بیهوشی، روند بیهوشی و وظایف پزشک متخصص بیهوشی و عوامل موثر بر آن بود. روش و ابزار: این مطالعه یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی تحلیلی در فاصله سال های 1397-1396بود. جمعیت مورد مطالعه کلیه افراد سالم جامعه در استان های تهران، مازندران، خوزستان، خراسان رضوی، کرمان و شهر تهران بودند. روش نمونه گیری در این مطالعه در سه سطح تعریف گردید: روش نمونه گیری خوشه ای، روش نمونه گیری طبقه ای و روش نمونه گیری تصادفی ساده. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی و با کمک نرم افزار آماریSPSS v. 19 تجزیه و تحلیل شد. نتایج: 1558پرسشنامه تکمیل گردید. 4/52% از افراد تحت مطالعه زن و 6/47% مرد بودند. متوسط سن افراد تحت مطالعه 8/14± 62/43 سال بود. اکثریت افراد متاهل (7/54%)، دارای تحصیلات در حد دیپلم(4/33%) و شاغل (3/63%) بودند. نتیجه این مطالعه نشان داد 2/44 درصد از افراد از بیهوشی ترس داشتند. ارتباط معنی داری بین جنسیت و ترس از بیهوشی و بین سن و ترس از بیهوشی و بین سطح تحصیلات و ترس از بیهوشی وجود داشت. تنها 6/30% از افراد میدانستند که متخصص بیهوشی حین عمل جراحی آنان را بیهوش مینماید. اکثریت افراد (4/76%) تمایل به مشاهده و معاینه متخصص بیهوشی قبل از عمل داشتند. 9/37% افراد تمایل به بیهوشی عمومی داشتند و زنان بیش از مردان بیهوشی عمومی را ترجیح میدادند. اکثریت افراد تحت مطالعه (4/53%) اعتقاد داشتند بیهوشی عمومی کم خطر تر از بی حسی نخاعی است و اطلاعی از مدت تحصیل متخصص بیهوشی در دانشگاه نداشتند. تنها 4/30% از افراد از نقش متخصص بیهوشی در کنترل درد های حاد و مزمن، 1/16% از افراد از نقش متخصص بیهوشی به عنوان مقیم اورژانس و 4/37% از افراد از نقش متخصصین بیهوشی در بخش مراقبت های ویژه، اطلاع داشتند. نتیجه گیری: به رغم این واقعیت که گروه بزرگی از افراد تحت مطالعه ما افراد تحصیل کرده بودند که در مناطق شهری زندگی می کردند، آگاهی عمومی از نقش بیهوشی در ایران نادرست است. افزایش ارتباط بین متخصصین بیهوشی با افراد جامعه و افزایش توجه رسانه ها به بیهوشی و متخصصین بیهوشی و ارائه برنامه های تلویزیونی و رادیویی در مورد نقش مهم متخصصین بیهوشی به بهبود آگاهی و درک افراد جامعه از بیهوشی و نقش متخصصین بیهوشی کمک خواهد کرد.

بیهوشی به عنوان یک تخصص پزشکی از اوایل قرن بیستم آغاز شد یعنی زمانی که پزشکان اداره اعمال حیاتی در طی جراحی را آغاز کرده و نیز به سادگی القا بیهوشی را انجام داده و در پایان جراحی، بیماران را بیدار می کردند.زمانی که پزشکان متخصص بیهوشی به تکنیک هایی برای مراقبت دقیق بیماران و اداره فعال اعمال حیاتی، حین عمل دست یافتند، انجام اعمال جراحی پیچیده روی بیماران بد حال تر به نحو پیش رونده ای ممکن شد.افراد عامی از پیشرفت های ایجاد شده در زمینه تکنیک های بیهوشی و پایش کمتر آگاه شده اند.هدف ما از این مطالعه بررسی کلی میزان آگاهی بیماران در مورد روند بیهوشی و وظایف پزشک متخصص بیهوشی و عوامل موثر بر آن و بررسی نقش آگاهی در اعتماد به پزشک و همکاری بیمار به پزشک در انجام روش مطلوب و کم خطرتر بیهوشی است تا در صورت به اثبات رسیدن این ارتباط در آینده، با استفاده از روش های موثر سطح آگاهی جامعه نسبت به بیهوشی را بالا برده و از اضطراب بیماران بکاهیم و اعتماد و همکاری آنان با پزشک را افزایش دهیم.در واقع هم پزشک و هم بیمار از این آگاهی سود می برند.داده های مورد نیاز در مطالعه ما از طریق پرسشنامه هایی که بین بیماران توزیع شده و توسط خود آنان تکمیل می شد، جمع آوری گردید. داده ها با نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج بدست آمده به شرح زیر است:میانگین سنی بیماران مورد مطالعه 40.2 سال با انحراف معیار 15.2 و حداقل سنی 18 و حداکثر 80 سال و میانگین آگاهی بیماران از بیهوشی 43.3 با انحراف معیار 21 بدست آمد.بین میزان آگاهی بیماران از بیهوشی و عوامل سن، جنس، سابقه بیهوشی قبلی و ترس ارتباط معنی داری بدست نیامد.ارتباط بین میزان آگاهی و عواملی نظیر شغل، میزان تحصیلات، تمایل به معاینه قبل از عمل ،تمایل به انتخاب نوع بیهوشی، علت ترس، اطمینان به پزشک و اجازه انجام بی حسی نخاعی در صورت صلاحدید پزشکی معنی دار بود (0.001>P) در نهایت به این نتیجه رسیدیم که افزایش میزان آگاهی، سبب افزایش اعتماد بیمار به پزشک و نیز همکاری در انجام روش مناسب بیهوشی و کاهش اضطراب بیمار خواهد شد.

زمینه و هدف: پنومونی همچنان شایع ترین علت مرگ در اثر بیماری های عفونی در انسان است. عامل ایجاد کننده پنومونی اکثرا قابل تشخیص نیست. با توجه به گسترش مقاومت دارویی باید ویژگی ها و عوامل مرتبط با پنومونی را جهت استفاده مطلوب از آنتی بیوتیک های تجربی(empiric) به خوبی شناخته شود.روش بررسی: این مطالعه به شکل مقطعی (یکسال) در بیماران بستری در بیمارستان امام خمینی با تشخیص پنومونی اکتسابی از جامعه انجام شد. در مورد تمام این افراد چک لیستی بر اساس اطلاعات دموگرافیک، عوامل زمینه ای، علایم و نشانه های بالینی، یافته های کلینیکی و پارا کلینیکی تکمیل شد.یافته ها: هفتاد و نه بیمار با تشخیص پنومونی اکتسابی از جامعه مورد بررسی قرار گرفتند. فاکتورهای زمینه ای به ترتیب شیوع عبارت بودند از مصرف سیگار (29.1%)، اختلالات نورولوژیک (19%)،  CHF(15.2%)، COPD و دیابت (13.9%). تزریق وریدی و نقص ایمنی در بیماران غیر مسن (سن کمتر از 65 سال) شایع تر بود. شیوع کلی علایم به ترتیب عبارت بودند از سرفه 92.4%، تب 91.1%، دفع خلط 78.5% بود. متوسط دمای بدن و تعداد نبض در بیماران مسن کمتر بود.نتیجه گیری: پنومونی اکتسابی در جامعه در سالمندان با مرگ و میر بالاتری همراه بوده و از نظر شیوع بیماری های زمینه و بخصوص تظاهرات بالینی تفاوت هایی با بالغین غیر مسن دارد که باید برای تشخیص صحیح بیماری به آنها توجه داشت. این مطالعه نشان داد درصد قابل ملاحظه ای از این بیماران دارای حداقل یک مشکل زمینه ای همراه هستند که این مساله می تواند یکی از علل مشکل مقاومت آنتی بیوتیکی باشد.

مقدمه: در نظام توان بخشی (به ویژه گفتاردرمانی) دستیابی به اهداف نهایی درمان، طولانی مدت است. بنابراین دانستن سطح رضایت مندی مراجعین در حفظ و ادامه مداخلات درمانی اهمیت دارد. هدف از این تحقیق، سنجش و مقایسه رضایت مراجعین به کلینیک های گفتاردرمانی دولتی و خصوصی شهر اهواز در سال 1390 بود.مواد و روش ها: در مطالعه مقطعی - مقایسه ای حاضر، 425 نفر از مراجعینی که حداقل 5 بار به یکی از کلینیک های گفتاردرمانی دولتی یا خصوصی اهواز مراجعه کرده بودند، به تصادف انتخاب شدند. اطلاعات از طریق پرسش نامه ساختارمند طی مصاحبه حضوری یا تلفنی جمع آوری و نمره رضایت مندی هر فرد بر مبنای یک مقیاس 100-0 محاسبه گردید. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمون های آماری در نرم افزار SPSS نسخه 15 انجام شد.یافته ها: میانگین نمره رضایت کلی مراجعین کلینیک های خصوصی (71.4±4.91) از کلینیک های دولتی (69.6±5.16) بیشتر و تفاوت آن معنی دار بود (P= 0.038). مراجعین مراکز خصوصی از وضعیت فیزیکی کلینیک (P= 0.001)، کیفیت خدمات ارایه شده (P= 0.018) و نحوه برخورد پرسنل (P= 0.008) بیش از مشتریان مراکز دولتی رضایت داشتند. در مقابل مشتریان مراکز دولتی از دسترسی مکانی- زمانی (P= 0.01) و رضایت مالی (P= 0.015) رضایت بیشتری داشتند.نتیجه گیری: کلینیک های خصوصی مورد مطالعه نسبت به کلینیک های دولتی از کیفیت ارایه خدمات بالاتر، روابط اجتماعی بهتر و فضای فیزیکی مناسب تری برخوردار هستند که این نتایج می تواند به منظور ارتقای کمی و کیفی کلینیک های دولتی به کار گرفته شود.